YI9KT DXpedition
W podróż do Iraku wyruszyłem 1 lipca 2004 roku, w
ramach III zmiany Misji Stabilizacyjnej Polskiego Kontyngentu
Wojskowego w Republice Iraku. Po lądowaniu w Kuwejcie,
przekroczeniu granicy Iraku, oraz przebyciu ok. 600 km przez
tereny w większości pustynne dotarłem do Babilonu. Baza
położona jest ok. 120 km na południe od Bagdadu, w malowniczej
okolicy. Od zachodu i częściowo od południa graniczy z rzeką
Południowy Hillah, od północy i wschodu oddzielają ją
szerokie kanały nawadniające. Teren jest prawie płaski
porośnięty bujną roślinnością, przeważnie palmami. Na
obrzeżach bazy znajdują się ruiny starożytnego Babilonu,
cywilizacji Sumerów sięgającej ok. 5000 lat, bliżej widać
współczesne rekonstrukcje murów obronnych i fragmenty
starożytnych pałaców władców Babilonu. Klimat od początku
nas nie rozpieszczał. Od lipca do września temperatura w cieniu
oscylowała od 49 do 55o C. Całe szczęście, że wilgotność
powietrza była bardzo mała ok. 10 - 20 %. Po kilku dniach
aklimatyzacji i objęciu obowiązków od kolegów z poprzedniej
zmiany, rozpocząłem starania o uzyskanie zgody władz
wojskowych na pracę amatorskiej radiostacji z terenu bazy.
Licencję zezwalającą na pracę z terytorium Republiki Iraku
oraz znak wywoławczy YI9KT posiadałem już przed wyjazdem z
Polski. Dawała mi ona identyczne możliwości jak zezwolenie
krajowe - czyli wszystkie pasma zgodnie z tabelą I Regionu IARU.
Formalności załatwiłem przez internet dzięki pomocy kolegów:
Kas YL1ZF (YI9ZF), Fred W3ICM (YI3DX) oraz Marka SP5IYI.
Całość przygotowań zajęła mi prawie cztery miesiące.
Potrzebny był specjalny formularz na wydanie licencji
Ministerstwa Komunikacji i Transportu Republiki Iraku, kopia
zezwolenia krajowego oraz certyfikat wydawany przez URTiP w
Warszawie. Okres trzech tygodni od przyjazdu do uzyskania
pozwolenia, wykorzystałem na znalezienie masztu do mojej anteny
vertical GP-7 (prod. SP7GXP). Po wielu poszukiwaniach udało mi
się wykorzystać część masztu teleskopowego ok. 6m, który
akurat miał odpowiednią średnicę na szczycie do osadzenia
podstawy anteny. W tym miejscu pragnę podziękować Waldkowi
SP7GXP za przygotowanie oraz zestrojenie anteny GP-7 oraz jej
modyfikację tak aby zmieściła się w 1,5 m pokrowcu.
Wyjeżdżając z Polski ciężar mojego bagażu był mocno
ograniczony, pomimo to zabrałem dodatkowo transciver IC-735,
zasilacz PS-55, inverted V 2x20 m, dwa kable RG-213 ok. 25 m,
skrzynkę antenową, klucz telegraficzny, dzienniki stacyjne oraz
trochę części i drobiazgów. Niestety musiałem zrezygnować z
loptopa, czego obecnie żałuję. W międzyczasie rozglądałem
się również za pomieszczeniem gdzie można by umieścić
radiostację. W grę wchodziły praktycznie dwie lokalizacje,
kontener mieszkalny lub warsztat elektroniczny, miejsce mojej
pracy. Po głębokiej analizie, wybrałem to drugie rozwiązanie,
ponieważ brak było w pobliżu radioodbiorników, telewizorów
oraz innych środków łączności, a teren wokół był płaski,
piaszczysty i suchy (ostatni deszcz padał w styczniu). Kontener
był klimatyzowany, a od innych mieszkalnych oddalony o ok. 200
m. Od północnego zachodu tj. kierunek na Europę środkową i
USA, nieco zasłonięty przez rekonstrukcję murów obronnych
starożytnego Babilonu. 24 lipca otrzymałem upragnioną zgodę
władz wojskowych. Dziękuję swoim przełożonym za ogromny
kredyt zaufania, jaki dostałem. Starałem się ich nie
zawieść. W niedzielę 25 lipca wcześnie rano zamontowałem
maszt teleskopowy na dachu kontenera, następnie skręciłem
antenę GP-7 z dwóch segmentów już wcześniej przygotowanych.
Sprawdziłem SWR, antena na pasmach podstawowych stroiła się
bardzo ładnie w środku pasma. Gorzej było na wąskich pasmach
WARC, rezonans był przesunięty bliżej końców pasm.
Prawdopodobnie działo się tak dlatego, że trapy bardzo mocno
nagrzewały się tak, że nie sposób było dotknąć ich gołymi
rękami. Dochodziła godzina jedenasta, temperatura osiągnęła
już wartość 53o C, na niebie bezskutecznie można by
wypatrywać pojedynczego obłoczka. Za ponowne strojenie
postanowiłem zabrać się innym razem. W trakcie tych prób
wypiłem ok. 4,5 l napojów żeby uzupełnić niedobór wody w
organizmie. Jak później czas pokazał, ponowna regulacja anteny
nastąpiła dopiero w grudniu podczas przenosin do miejscowości
Diwaniyah. Ostatecznie została ona zamontowana ok. 9 m nad
ziemią i 5 m nad metalowym dachem kontenera. Zestroiłem radio
na pasmo 20 m na SSB i podałem pierwsze wywołanie. Trochę się
jeszcze myliłem, bo nie przyzwyczaiłem się do nowego znaku
YI9KT. Na moje wywołanie zgłosił się Jerzy SP8TK z mojego
miasta Lublina. Radość była ogromna, choć słyszalność o
tej porze dnia niestety słaba. Po kilku bezskutecznych
wywołaniach przeszedłem na pasmo 17 m. Słyszalność bardzo
dobra, wołało wiele stacji, z minuty na minutę coraz więcej.
Początkowo trochę mnie to zaskoczyło, bo nie sądziłem, że
dla tak wielu, Irak będzie nowym krajem lub nowym na danym
paśmie. Do ogromnego pile-up musiałem stopniowo przywyknąć i
nad nim zapanować. Ciężko mi było się przestawić - do tej
pory to ja wołałem, polowałem na ciekawe stacje, a obecnie sam
stałem się obiektem poszukiwanym. Warunki propagacyjne pod
koniec lipca i na początku sierpnia nie były sprzyjające.
Pracowałem głównie na pasmach 17 m i 20 m, czasami jak warunki
pozwalały, próbowałem również na pasmach 15 m, 12 m, 10 m, a
wieczorami na 30 m. Na paśmie 40 m przeważnie sygnały były
słabe z dużym poziomem zakłóceń i trzasków. Te kilka
lipcowych dni dały mi rozgrzewkę, bo sierpień przyniósł
kulminację stacji wołających. Prawdopodobnie wielu
krótkofalowców po pierwszych informacjach w biuletynach
informacyjnych zakładała, że aktywność będzie krótka - dwa
tygodnie, może miesiąc. Chwilami pile-up ciągnął się kilka
kiloherców w górę od mojej częstotliwości. Pracowałem
głównie telegrafią na dwóch częstotliwościach z tzw.
splitem. Łączności foniczne prowadziłem przeważnie ze
stacjami polskimi. Coraz częściej i na coraz dłużej
otwierały się pasma 15 m i 12 m, czasami na krótko również
pasmo 10 m. Zazwyczaj po włączeniu radia najpierw słuchałem
poczynając od pasma 10 m, później pasma niższe.
Działalność amatorska niestety była mocno ograniczona.
Mogłem pracować tylko w czasie wolnym, często kosztem
wypoczynku. Przeważnie mój dzień przebiegał następująco. Od
07.15 do 11.30 czasu lokalnego praca zawodowa, od 11.30 do 13.30
przerwa na obiad. Najczęściej wtedy pojawiałem się na paśmie
na ok. 1 - 1,5 godziny, później posiłek, czasami kolejność
była odwrotna. Od godziny 13.30 do 17.30 obowiązki służbowe,
następnie przerwa na kolację. Wtedy też starałem się
pracować około jednej godziny na paśmie, później posiłek i
odprawa. Ponownie miałem wolne około godziny 20.30 i zazwyczaj
wykorzystywałem go do pracy amatorskiej do północy. Różnica
czasu w stosunku do czasu polskiego wynosi +2 godziny. Wieczorami
często bywałem na niższych pasmach. Czasami ta harmonia
bywała zachwiana, gdy wypadał mi dyżur i pojawiałem się w
innych godzinach, niekiedy w nocy lub nad ranem szczególnie dla
stacji z Ameryki Północnej i Środkowej. Na początku sierpnia
dociera do Babilonu Zenek SP3GTS, który wzmacnia obsadę stacji
i jest ona częściej słyszalna w eterze. Moje początkowe
założenie - czyli aktywność na pasmach 40 - 10 m, szybko
weryfikuje życie. Na prośby wielu kolegów o łączność na
paśmie 80 m, 25 sierpnia zainstalowałem antenę inverted V 2x20
m. Niestety jej warunki montażowe na to pasmo pozostawiały
wiele do życzenia, ale co można było zrobić. Zamocowałem ją
do drzewa około 11 m nad ziemią, a końce anteny około 5 m od
ziemi były przytwierdzone do palm. Ukierunkowałem ją na
północ na UA3 - UA4. Na inne usytuowanie nie było szans.
Wieczorem około godziny dwudziestej drugiej rozpocząłem
pierwsze próby na 80 m. Wołało bardzo dużo stacji, ale
warunki propagacyjne w sierpniu na dystansie ok. 4000 km są
bardzo słabe. Sygnały odbierałem średnio na poziomie S 3-5.
Dodatkowo pracę utrudniał wysoki poziom szumów i trzasków,
czasami nawet na poziomie S-9. W drugiej połowie sierpnia
dowiedziałem się, że stacje polskie z licencjami kategorii B
dostały możliwość działania w pasmach 80 m i 10 m. Na
początku września pasmo 10 m coraz częściej otwierało się
nie tylko wzdłuż równika lub na południe, ale również w
kierunku Europy. Z zaskoczeniem obserwowałem bardzo znaczny
wzrost aktywności stacji polskich pracujących w paśmie 28 MHz.
Z tej odległości widać to było jak na dłoni. Później, w
miesiącach zimowych dostrzegałem podobne zjawisko przy dobrych
warunkach propagacyjnych w paśmie 80 m. Bardzo mnie cieszyły
takie łączności, bo wielu młodym stażem nadawcom, dawałem
szanse na zrobienie nowego kraju. Podobną aktywność
zauważyłem wśród stacji niemieckich. Od drugiej połowy
sierpnia moją działalność wielokrotnie przerywały alarmy
oraz częste ostrzały moździerzowe. Starałem się stosować
zasadę, że w pierwszej kolejności odpowiadam stacjom polskim,
QRP, DX-owym i dopiero potem pozostałym. We wrześniu,
korzystając z lepszych warunków propagacyjnych, na wyższych
pasmach 15-10m przebywałem dłużej, a rzadziej na pasmach 40-80
m. Prawie cały czas pracowałem telegrafią, może poza pasmem
10 m, gdzie celowo więcej używałem SSB, aby dać szansę
młodszym stażem kolegom (którzy jeszcze nie nauczyli się
telegrafii). Wiele stacji prosiło o zwiększenie aktywności
również na SSB, więc od połowy września częściej
pracowałem tą emisją, nie zaniedbując również telegrafii.
Przez pierwsze dwa miesiące znalazło się w moim logu 12.200
łączności. W październiku-listopadzie bardzo dużo QSO
przeprowadziłem na skrajnych pasmach - w dzień 12-10 m,
wieczorem 40-80 m korzystając z wspaniałej propagacji.
Starałem się często pracować w zależności od warunków,
również DX-owo - tylko dla USA lub Japonii. Udało mi się
zrobić tysiące łączności z tymi stacjami i z wieloma innymi,
często bardzo egzotycznymi i odległymi. Europa była
właściwie osiągalna na większości pasm przez większą
część doby. Niestety z przykrością muszę stwierdzić, że
niewielka co prawda ilość stacji europejskich, nie umie się
właściwie zachować na paśmie, a ich zasadami, którymi się
kierują, to "brak jakichkolwiek zasad". Nie wnikają
czy ktoś odbiera, czy nadaje, czy wywołanie jest kierunkowe,
skierowane do określonych stacji, tylko wołają na upartego,
przeszkadzając innym. Doświadczyłem również tego, że silna
stacja z Europy, ustawiała się na mojej częstotliwości i
usilnie nadawała CQ DX, powodując tylko zakłócenia i
zamieszanie. Opierając się na zdaniu wielu kolegów mój
sygnał był raczej silny i takie działanie można by uznać za
celowe. Miałem również ciekawy przypadek podczas pracy na
paśmie 10 m, w okresie wspaniałej propagacji. Pewna stacja CB
wielokrotnie wołała mnie z propozycją przejścia na
częstotliwość dx-ową CB (a wiec poza dozwolonym zakresem) w
celu nawiązania łączności (bo tam czeka lista chętnych na
QSO). Niestety nie mogłem spełnić tych próśb, bo nie mogłem
pracować na tych częstotliwościach z terenu Republiki Iraku.
Antena Waldka SP7GXP GP-7 sprawowała się znakomicie, co wielu
kolegów mogło ocenić osobiście prowadząc łączności z
YI9KT. Mnie szczególnie zaskoczyła dobra praca na najniższym
paśmie 40 m. Około połowy października, coraz więcej osób
sygnalizowało mi, że maja już łączność ze mną na 8
pasmach CW i 7 na SSB, prosząc o QSO w paśmie 160 m. Łatwo
powiedzieć trudniej wykonać zważywszy, że nie było gdzie
rozwinąć tak dużej anteny. Myślałem intensywnie na ten temat
i w dniu 21 października, tuż przed zawodami CQWWDX SSB
wykonałem i zainstalowałem inverted V 2x39 m. Zdawałem sobie w
pełni sprawę, że wysokość jej zawieszenia ok. 9 m nad
ziemią jest daleka od doskonałości. Jej końce zamocowałem do
niezawodnych palm, a punkt zawieszenia stanowił słup po byłej
stacji transformatorowej wysokiego napięcia. Psuło to trochę
pracę anteny na 80 m, bo jedna znalazła się w środku drugiej.
Przeprowadziłem pierwsze łączności na tym paśmie
przekonując się, że słyszalność była raczej słaba, a
warunki propagacyjne mocno sporadyczne. Odległość domku Zenka
SP3GTS (YI9GT) od mojego lokum wynosiła ok. 150m.
Postanowiliśmy na czas zawodów się rozdzielić. Ja pracowałem
na wyższych pasmach 20-10m, natomiast Zenek na niższych, a w
szczególności na 160 m, ze wspaniałej lokalizacji, położonej
nad brzegiem rzeki, na wzniesieniu ok. 150 m nad poziomem terenu.
W zawodach CQWWDX SSB przeprowadziłem łącznie 850 QSO -
trochę pechowo się złożyło, bo w tych dniach miałem dużo
pracy zawodowej. W listopadzie coraz więcej udzielałem się
wieczorami na pasmach 40 i 80 m. W połowie miesiąca
opracowaliśmy z Zenkiem ambitny plan startu w zawodach CQWWDX CW
w kategorii wielopasmowej - dwóch operatorów pod moim znakiem
YI9KT. Nasz cel to umożliwienie jak największej liczbie stacji
zaliczenie łączności z Irakiem. Aby pozyskać maszt Zenek
demontuje swoją antenę 3 el. YAGI. Zamocowaliśmy natomiast
delta loop 85 m pionowo, lekko pod skosem. Sprawowała się
wyśmienicie na 80 i 40 m. Stacje z USA i Japonii bez problemów
zaliczały łączności. Pragnę zaznaczyć, że w Iraku nie
używałem wzmacniacza mocy, o co niektórzy koledzy mnie
podejrzewali, bo go po prostu nie miałem. W części
telegraficznej zawodów wystartowaliśmy z rozmachem na 6
pasmach. Udało się utrzymać pracę stacji przez 45 godzin.
Przeprowadziliśmy łącznie 2334 QSO uzyskując 2.620.200
punktów, w międzyczasie wykonując swoje obowiązki, z których
przecież nie mogliśmy być zwolnieni. Bardzo dużo łączności
przeprowadziliśmy na niskich pasmach, co uważam za duży sukces
W tym czasie trwał proces przenoszenia bazy do miejscowości
Diwaniyah. Dni naszego pobytu w Babilonie były już policzone.
Zaraz po zawodach zdemontowaliśmy anteny. Do 4 grudnia
zostawiłem sobie kawałek drutu ok. 20 m 6 m nad ziemią i na
tym prowadziłem łączności do ostatniego dnia pobytu w
Babilonie. Łącznie z Babilonu zrobiłem 28.650 łączności. 5
grudnia wyjechałem do Diwaniyah, około 120 km na południe.
Baza jest położona około 0,5 km od miasta na terenie
półpustynnym, palma, czy inne drzewo należy tutaj do
rzadkości. Po przybyciu kilka dni upłynęło zanim przydzielono
mi lokalizację i mogłem się zagospodarować. Starałem się
tak ustawić kontener, aby wykorzystać do maksimum walory
otoczenia do zawieszenia anten. Pomocne okazały się 9 m słupy
po byłej trakcji wysokiego napięcia - bez przewodów. Między
nimi rozwiesiłem poziomo deltę loop 85 m lekko pochyloną do
ziemi do wysokości 5 m. Pochylenie trójkąta wypadło w
kierunku Europy. Po drobnych korektach, udało się osiągnąć
SWR 1,4. Vertical GP-7 zamocowany został nad metalowym dachem
wiaty (ok. 10 m nad ziemią), co myślę dodatkowo wpłynęło
pozytywnie na jej skuteczność. Filary konstrukcji były w wielu
miejscach uziemione. 10 grudnia wznowiłem pracę na pasmach
amatorskich. Później wspólnie z Zenkiem SP3GTS zawiesiliśmy
inverted V 2x39 m na pasmo 160 m, też do słupa byłej trakcji
oraz do metalowych słupków. Pracowała poprawnie; w Europie
sygnały były odbierane na poziomie S 7-9, znacznie gorzej
ocenialiśmy ją po stronie odbiorczej. W Diwaniyah
postanowiliśmy z Zenkiem YI9GT pracować z jednych anten i z
jednego pomieszczenia, z powodu braku miejsca na rozwinięcie
dwóch stacji, tak jak w Babilonie. Kilka dni przed świętami
Bożego Narodzenia podjęliśmy decyzję o budowie anteny
odbiorczej Beverage 125 m, na pasma 160, 80 i 40 m.
Wykorzystałem do tego drut telefoniczny, uziom z jednej strony
stanowiła konstrukcja wiaty, a na drugim końcu zakopany kawał
metalu. Rdzeń ferytowy (o przenikalności przypadkowej) na
transformator dopasowujący został pozyskany ze starego
telewizora. Znacznie gorzej było z montażem 125 m przewodu ok.
1,5 m nad ziemią, ze względu na chodzących obok ludzi i
jeżdżące pojazdy. Antena została sprytnie rozmieszczona na
szczytach zwojów drutu kolczastego tzw. koncentriny. I tak
powstała, jedyna chyba na świecie, antena beverage -
koncentrinowa. Ukierunkowana była ok. 310o, w kierunku Europy
Zachodniej i USA. Efekt już pierwszego wieczoru był wspaniały,
stacje DX-owe, ledwie słyszalne na innych antenach, odbierałem
bez większych problemów. Po 20 grudnia bardzo dużo
krótkofalowców europejskich i amerykańskich zawdzięcza
łączność i często zaliczenie Iraku na pasmach 160 m, 80 m i
40 m właśnie tej antenie. Praktycznie od tego momentu
rozpoczął się nowy rozdział w działalności na niskich
pasmach. W dniu 22 grudnia ostatni polski żołnierz opuścił
bazę Babilon i została ona przekazana władzom Irackim. Okres
Świąt Bożego Narodzenia przywoływał wspomnienia rodzinnego
domu i polskiej tradycji. Koniec miesiąca oraz styczeń
upłynął mi głównie na pracy na pasmach 160 m - 30 m. Często
pracowałem na SSB na 40 i 80m, bo wielu kolegów prosiło o
łączność na tych pasmach i tą emisją, a często
słyszałem, że jest to nowy kraj, co sprawiało mi dużą
przyjemność, że mogłem pomóc. Raporty 59 + 20 db, czasami i
więcej, przy nadajniku 100 watt i antenie delta 7m nad ziemią,
też cieszyły. Na telegrafii chyba chwilowo zaspokoiliśmy popyt
. Propagacja na wyższych pasmach była raczej mocno sporadyczna.
Około 10 stycznia niespodziewanie Zenek YI9GT wyjeżdża do
Polski. Cały ciężar pracy spadł wtedy na mnie. Nie miałem
już z kim dzielić czasu przy radiu. Wcześniej we dwóch,
można sobie było pozwolić na wieczór lub dwa odpoczynku, a
stacja i tak była czynna dla chętnych na łączność. Na
przełomie roku zupełnie przypadkowo dowiedziałem się, że w
bazie Diwaniyah przebywa krótkofalowiec słowacki Michał OM2AQ,
że ma stację i przydzielony znak YI9AQ. Po kilku dniach doszło
do spotkania. Od jakiegoś czasu nie pracował on na pasmach, bo
mieszkał w miejscu, gdzie nie było w pobliżu ani drzewa, ani
słupa i nie miał gdzie rozwiesić swojej anteny. Pomogłem mu
przenieść się do skrajnego kontenera blisko drzew i zawiesić
windom 41,5 m oraz deltę loop 43 m. Dzięki temu od połowy
stycznia wznowił działalność głównie na 40 i 20 m.
Słyszałem go do mojego wyjazdu prawie co wieczór jak pracował
na SSB. Ostatni tydzień stycznia i początek lutego 2005 roku
upłynął mi na codziennych skedach (około godziny 22) w
paśmie 160 m, z różnym skutkiem, z powodu kapryśnej
propagacji. Ale bywały wspaniałe otwarcia i praca wtedy
przypominała pasmo 20 m. Właśnie wtedy dużo stacji zaliczyło
łączność z Irakiem. Były dni tak dobrej propagacji, że
właściwie każdy dysponujący anteną na 80 lub 40 m mógł bez
trudu nawiązać QSO, często małymi mocami QRP 5 watów lub
nawet 1 - 2 wata. Zdarzyło mi się również rozmawiać z
korespondentem, który używał mocy 0,1 wata. Zbliżał się
czas mojego powrotu do domu. 4 lutego zdemontowałem antenę na
pasmo160 m, a 5 lutego GP-7. Zostawiam sobie jeszcze tylko deltę
85 m, na której pracowałem do soboty 5 lutego, do godziny 22.38
GMT. W Iraku była już właściwie niedziela, około pierwszej w
nocy. Ostatnią łączność przeprowadziłem w paśmie 40 m cw z
JA1BPN i wyłączyłem radio. Rano 6 lutego zwolniłem odciągi i
konstrukcja opadła na ziemię. Zwinąłem wszystko szybko, bo w
południe miałem odprawę celną bagażu do wyjazdu. Ostatecznie
z bazą Diwaniyah pożegnałem się 7 lutego rano po
przeprowadzeniu 10.770 QSO, udając się w 500 km podróż na
lotnisko do Kuwejtu. Bilans mojego 222 dniowego pobytu w
Republice Iraku i 6 miesięcznej działalności na 9-ciu
amatorskich pasmach to 39.420 łączności z 248 krajami na
sześciu kontynentach.
| Band | CW | SSB | Total |
| 1,8 Mc | 354 | 9 | 363 |
| 3,5 Mc | 3754 | 447 | 4201 |
| 7 Mc | 7748 | 1800 | 9548 |
| 10 Mc | 4484 | - | 4484 |
| 14 Mc | 2028 | 668 | 2696 |
| 18 Mc | 4331 | 1202 | 5533 |
| 21 Mc | 3748 | 1435 | 5183 |
| 24 Mc | 2346 | 1126 | 3472 |
| 28 Mc | 2320 | 1620 | 3940 |
Total |
31113 79% |
8307 21% |
39420 |
Zdecydowaną większość moich łączności telegraficznych przeprowadziłem pracując kluczem sztorcowym. Moja aparatura nadawczo - odbiorcza dzielnie zniosła trudne warunki - silne zapylenie oraz wysoką temperaturę. W okresie wysokich upałów zasilacz dodatkowo był chłodzony wentylatorem. Przez cały czas pobytu zanotowałem jedynie drobną awarię - przepalenie się żarówek podświetlających skalę cyfrową transcivera, którą po kilku dniach usunąłem. Z moich obserwacji wynika, że stacje z Iraku są najbardziej poszukiwane w pasmach 160 m, 80 m, 40 m SSB, 12 m, 10 m. Natomiast najmniejsze zainteresowanie jest na 20 m. Myślę, że może w przyszłości, dane te będą dla kogoś pomocne. Pragnę raz jeszcze podziękować Jerzemu SP8TK za udzieloną pomoc w przygotowaniach do wyjazdu oraz wszystkim moim korespondentom za przeprowadzone łączności. Dziękuję za liczne życzenia oraz słowa wsparcia, mojej rodzinie, za to że była ze mną cały ten czas i dzielnie znosiła okres rozłąki. Po powrocie do domu musiałem się zmierzyć z ogromną ilością kart QSL, które czekały na wypisanie. W chwili pisania tego artykułu wypełniłem i wysłałem kilka tysięcy kart direct oraz 18 kg kart przez biuro dla wszystkich, którzy nadesłali swoje potwierdzenia . Szczególnie dziękuje mojej żonie, która wcieliła się w rolę QSL managera, bez jej pomocy, nie byłoby możliwe sprawdzenie i wypisanie tak dużej ilości potwierdzeń. Serdecznie pozdrawiam, życząc wielu ciekawych łączności.
Ryszard SP8HKT.